...

Bazıları hiç delirmez

Ne korkunç hayat sürüyorlardır

Allah bilir

Charles Bukowski

Bir alışveriş merkesindesiniz; 6 katlı.
En alt katında bir sirk, iki köpek, ve bir paylaço.
Arka planda eğlenceli bir müzik çalıyor.
Palyaço köpeklere hükmediyor.
Köpekler palyaçonun emirleriyle şaklabanlık yapıyor, çocuklar kahkahalar atıyor, ailelerinin yüzü gülüyor, fakat palyaço ağlıyor...
Ama etraftakiler bunu farketmiyor, farketseler de birşey değişmeyecek hani.
Herşey olması gerektiği gibi, şimdilik.
Ardından üst katların birinden bir bağırma sesi geliyor.
Birisi en yukarıdan aşağıya atlıyor.
Herkes susuyor.
Arka plandaki o eğlenceli müzik çalmaya devam ediyor, fakat bu sefer eğlendirmiyor.
Çocuklar sessizcene ağlamaya başlıyor, ebeveynler ise onların gözlerini kapıyor, onları telkin ediyor.
Ceset hala sahnenin ortasında duruyor.
Kimse ne yapacağını bilmiyor.
Köpeklerden birinin üzerine kan sıçramış.
Paylaço ise cesedin yanına çömelerek ağlamaya devam ediyor.
Kimse cesedin kime ait olduğunu, neden şu anda ölü olarak yerde yattığını bilmiyor.
Cesedin üstü biraz önce paylaçonun elindeki pelerin ile kapanıyor. Fakat ayakları dışarıda.
Müzik hala çalmaya devam ediyor...
Bir teyze ellerini açmış, dua ediyor, belki de kendi evlatlarının erken acısını görmemek dileğiyle.
Herkes dışarı çıkartılıyor.
Arkamdaki dükkanın sahibi şimdiden ne kadar zarar yapacağının hesabını yapıyor.
Ben ise yarın akşam ne yiyeceğimi düşünüyorum.
Dünya dönmeye devam ediyor.
Onun için etmiyor.