Today, Tomorrow, Toyota

Anlamıyorum, neden bu sıralar gerekli gereksiz herkes unutmam için olabildiğince büyük bir çaba sarfediyor? Ya da şöyle söyleyeyim, unutmak ne zaman bir marifet haline geldi de, herkes buna sahip olabilmek için yapmadığını bırakmıyor? Neden herkes dünü olmamış gibi kabul etmeye bu kadar meraklı da, geleceğin mükemmel olacağından en ufak bir şüphesi olmuyor? Etrafımdaki bir kişi bile mi ders çıkartamıyor geçmişinden, hepimizin geçmişimi bu kadar tiksinç mi ki geriye bakmaktan utanç duyuyoruz?
Bu bir sorun olabilir, bir hata da olabilir, bir zaafiyet de ama; unutmuyorum. Sadece geçmişte olanları değil, gerekli gereksiz telefon numaralarını, soyisimleri, şarkı sözlerini, şiirleri, önemli önemsiz günleri, mekanları, mail adreslerini.. Evet unutmuyorum. Ve aslını da bilmek isterseniz, kafamın kazan gibi olduğunun farkında da olmama rağmen, bundan çok da büyük bir pişmanlık duymuyorum. Hani "Bunu yazdım bir köşeye" dersiniz ya, sanırım ben herşeyi yazıyorum.
Bunu da yaparken, belki de sahip olduğum şeyin biraz da değerlenmesinin işime geldiğini düşünerek; insanların unutmasından nefret ediyorum; sözlerini, planlarını, hatalarını, hatıralarını. Bir yanlışın iki sefer yapılmasından nefret ediyorum; Beyin'in amacına uygun kullanılmasını istiyorum.
Bir yandan da, yazdıklarımın çok da genel bir yazı olsun istemiyorum.
ÖSS geçti, iyi veya kötü, ama geçti. Sevdiklerimin bazısının beklediğinden iyi geçti, bazısının beklediğinden kötü geçti, ha ben bir sene boyunca zerre tekrar yapmadan 256 yaptım, bence zordu, o ayrı.
İnsanların en iyi meslek en çok para kazanabildiğin meslektir eşitliğini kurmasını anlayamıyorum, bu eşitliği kurup syntax error ayarını alan insanlar da tanıyorum. Doktor olup parayı kırıcam olm mantığına 3-4 sene dersaneye giden güruhu da anlamıyorum. Doktorumun doktorluğu sadece para için seçmesini istemiyorum. İnsanların sevdikleri meslekleri yapmasını istiyorum, bunun için kimsenin dayatmasına maruz kalmalarını istemiyorum. Rehberlik hocamın insanların mesleklerini seçmesinden nefret ediyorum. Çalışanın değil, zeki olanın, aklından fırlamalık geçenin Mühendis olmasını istiyorum. Kitap ezberleyip 3.15 ortalama yapan insan istemiyorum, böyle adamların benim akademisyenim olmasını istemiyorum. Beyin fırtınası yapabilecek, modifiye kabiliyetine sahip, problem çözme konusunda uzman olanın Mühendis istiyorum.
İnsan hayatına önem verdiği için doktor olan insan istiyorum. Bana diferansiyeli kolaylaştıracak bilimadamı istiyorum. Kendisini iyi savunamadıkları için hukuk okuyan avukat istiyorum ben. Karşısındakini mutlu görmekten mutlu olduğu için psikoloji okuyan bir danışman istiyorum. "Ben bu binayı daha güzel tasarlardım" diyen insanın mimar olmasını istiyorum. Kendine iyi öğretemedikleri için öğretmenliği seçen öğretmen istiyorum ben.
Benimle mutlu olduğu için benim yanımda olan arkadaş istiyorum ben. Yanımda hiçbirşeyin eksik olmadığını düşünecek, çocuğunun bana benzemesini istediği için hayatımın yarısı olan bir eş istiyorum.
Derdin, sıkıntının eksik olmadığı bir gelecek istiyorum ben. Her sorundan sonra bir kişiyi elemek istiyorum. Her sıkıntıdan sonra "Bunu da atlatacağımı biliyordum" demek istiyorum ben. "İyi ki vardınız yanımda" demek istiyorum ben sevdiklerime. "Sıradaki gelsin bakalım" demek istiyorum. Tedirgin yaşamak istemiyorum, keyfini çıkarmak istiyorum. Sevdiklerimin her zaman yanımda olmayacaklarının daima aklımda kalmasını istiyorum, yo hayır, unutmuyorum.
İnsanların benimle alakalı-alakasız hatalarını yüzlerine vurmak istiyorum. Her yanlıştan sonra yüzlerinin kızarmasını, bir daha yapmayacaklarına dair bana söz vermelerini istiyorum. Her yüzlerine vuruşumun çıkarım dahilinde olmasını düşünmelerinden nefret ediyorum. Onların sadece yanlarında mutlu olduğum için düşündüklerimi anlamasını istiyorum.
Farkındayım; çok şey istiyorum.